Świadomość prawna co do uprawnień strony w postępowaniu o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, w tym węgla brunatnego, ma ogromne znaczenie dla przebiegu tego postępowania. Może ona być czynnikiem, który będzie wpływał na ostateczny kształt decyzji koncesyjnej. Temat ten jest istotny dla mieszkańców rejonu Poniec-Krobia-Oczkowice, gdzie ostatnimi czasy coraz więcej mówi się o budowie kopalni węgla brunatnego, dlatego warto tą problematykę przybliżyć.

Każda ze stron ma bowiem choćby możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Podstawowym uprawnieniem strony w toku postępowania administracyjnego, a takim jest postępowanie koncesyjne, jest prawo do tzw. czynnego udziału w każdym stadium tego postępowania (art. 10 § 1 k.p.a.). Realizacja w/w uprawnienia, które na gruncie procedury administracyjnej urosło do rangi zasady prawnej, może odbywać się np. poprzez zaznajamianie się z aktami sprawy, składanie oświadczeń na piśmie czy ustnie do protokołu, składanie wniosków dowodowych. Wskazać przy tym należy, iż powyższe uprawnienie strony postępowania koncesyjnego jest zarazem obowiązkiem organu prowadzącego to postępowanie. To organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Szczególną postacią tego uprawnienia jest możliwość wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań bezpośrednio przed wydaniem decyzji administracyjnej.

Najistotniejsze uprawnienia strony wiążą się z zaskarżeniem wydanej w sprawie decyzji administracyjnej. Postępowanie administracyjne o udzielenie koncesji jest dwuinstancyjne. Oznacza to, że każda sprawa, na wniosek strony, musi zostać ponownie rozpatrzona przez organ wyższego stopnia (art. 127 § 1 k.p.a.). Ponieważ organem koncesyjnym dla poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin wymienionych w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 09 czerwca 2011 roku Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. Nr 163, poz. 981, ze zm.), w tym węgla brunatnego, jest minister właściwy do spraw środowiska, od decyzji przez niego wydanej nie służy odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3 k.p.a.). Wniosek taki składa się do w/w ministra w nieprzekraczalnym terminie 14 dni licząc od dnia doręczenie stronie decyzji. Uchybienie temu terminowi będzie oznaczało dla strony negatywne skutki procesowe – organ drugiej instancji będzie zobligowany do wydania postanowienia, w którym stwierdzi uchybienie terminu do złożenia wniosku, który na skutek tego w ogóle nie zostanie rozpatrzony. Dlatego tak istotne jest, z punktu widzenia stron postępowania, prawidłowe obliczanie terminu. Do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy ustawa przewiduje, jak już wcześniej wspomniano, termin 14 dni. Przy obliczaniu terminu określonego w dniach, zgodnie z art. 57 § 1 k.p.a., nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie decyzji, a upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Jeżeli zatem decyzja została doręczona np. w dniu 11 września 2013r., to bieg 14 – dniowego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpocznie się w dniu 12 września 2013r., a upływał będzie w dniu 25 września 2013r.

Jeżeli jednak strona uchybiła terminowi do złożenia w/w wniosku, to może złożyć tzw. wniosek o przywrócenie terminu, jednakże tylko wtedy, gdy uchybienie nastąpiło bez jej winy. Tą okoliczność należy w odpowiedni sposób uprawdopodobnić, a sam wniosek o przywrócenie terminu złożyć, wraz z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, w terminie 7 dni licząc od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Ustawa Prawo geologiczne i górnicze nie precyzuje wymagań formalnych, jakie powinien spełniać wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dlatego stosować w tym względzie należy przepis art. 128 k.p.a. Wniosek taki zatem nie wymaga szczegółowego uzasadnienia – wystarczy, jeżeli wynika z niego, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. O tym, czy pismo wniesione przez stronę jest wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyduje nie jego nagłówek, lecz treść pisma, co potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12.02.2013r. wydanym w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1329/12.

Decyzja ministra właściwego do spraw środowiska, wydana w następstwie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest decyzją ostateczną, od której nie przysługuje odwołanie w administracyjnym toku postępowania. Decyzja taka podlega wykonaniu. Nie oznacza to jednak, że stronie nie przysługują żadne środki zaskarżenia. Strona może bowiem złożyć tzw. skargę do właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skargę składa się w terminie 30 dni licząc od dnia doręczenia stronie decyzji organu drugiej instancji (art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna jednakże spełniać określone wymogi formalne, tj. winna zawierać:

  • oznaczenie sądu, do którego jest skierowana, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
  • oznaczenie organu, którego działania skarga dotyczy;
  • wskazanie zaskarżonej decyzji;
  • oznaczenie rodzaju pisma;
  • osnowę wniosku lub oświadczenia;
  • określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;
  • podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
  • wymienienie załączników (do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom).

Składając skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można złożyć wniosek o wstrzymanie w całości lub w części wykonalności zaskarżonej decyzji.

Z kolei od wyroku wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Składa się ją w terminie 30 dni licząc od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem, przy czym pamiętać należy, iż warunkiem koniecznym jest uprzednie złożenie do sądu wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem (w terminie 7 dni licząc od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku). Przy sporządzaniu skargi kasacyjnej obowiązuje tzw. przymus adwokacki, tj. może być ona sporządzona tylko i wyłącznie przez adwokata lub radcę prawnego.

Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż kopalin, a następnie w postępowaniu sądowo-administracyjnym, są zatem bardzo szerokie. Strona, poprzez swoje aktywne uczestnictwo, może mieć rzeczywisty wpływ na wynik postępowania. Pamiętać jednak należy o tym, że to od samej strony zależy, czy będzie z nich skutecznie korzystała czy też nie.

adwokat Piotr Markowski
www.adwokat-markowski.pl

Start typing and press Enter to search